ทพ. ชัชชัย  คุณาวิศรุต

          ถ้าจะบอกว่า  ความรักนั้นมักจะเล่นตลกกับมนุษย์เราเสมอ  ก็คงจะใช่   และหากเสริมต่ออีกว่ามักหาความแน่นอนไม่ได้  ก็น่าจะเป็นประโยคที่ให้ความหมายของ "ความรัก" ได้สมบูรณ์มากขึ้น  ฝ่ายชายเป็นอาจารย์ทันตแพทย์ที่มหิดล  ถนัดด้านใส่ฟันปลอมและรากเทียม  ส่วนฝ่ายหญิงเป็นดีเจ.สาว ที่ดูๆแล้วไม่น่าโคจรมาพบกันได้

ดร.ชัชชัย คุณาวิศรุต -- จุ๊บ ได้เริ่มเล่าความทรงจำในครั้งนั้นว่า

"ไอทีวี ( ตอนที่ยังอยู่ SCB Park ) เขาจัดประกวดพิธีกร  นักแสดง  ผมก็เลยลองสมัครพิธีกร  ปรากฏว่าติด 1 ใน 10 แล้วต้องลงภาคสนามที่เดอะมอลล์ บางกะปิ  แต่วันนั้นผมติดประชุมที่เซ็นทรัลพลาซ่า  พอเสร็จผมก็รีบไปที่สถานีเลย  ไปถึงทางผู้จัดการเขาก็บอกครบแล้วเริ่มได้  ปรากฏว่ามีคนโพล่งขึ้นมาว่า  ไม่เห็นครบเลยค่ะพี่  ซึ่งวันนั้นผมแต่งตัว  ใส่เชิ๊ต ผูกไทด์  เหมือนพนักงานไอทีวี  ผมก็รีบบอกว่า  ไม่ใช่ครับผมเป็นหมอ  นั่นคือ ครั้งแรกที่เจอกันจังๆ ที่ทำให้เขาหมั่นไส้ผม

     จากนั้นความรู้สึกไม่ชอบหน้ากันและกันก็เริ่มก่อตัวขึ้นเหมือนเมฆฝนที่ตั้งเค้ารำไรๆ ฝ่ายหญิง  วรงค์พร  วิชัยดิษฐ์ --ขวัญ  ดีเจสาวคลื่น 98 คูลเอฟเอ็ม  มองชายหนุ่มว่ามาดขี้เก๊ก  ส่วนฝ่ายชายมองฝ่ายหญิงว่าชอบหาเรื่อง

     "ผมประหลาดใจตรงที่ว่า เขาพูดคุยสนิทสนมกับนักแสดงชายคนหนึ่งมาก  ก็เลยเข้าไปถามว่า  สนิทกันมานานแล้วเหรอ  เขาก็บอกเพิ่งรู้จักกันวันนี้เอง  พอกลับบ้านก็คุยโทรศัพท์กับเพื่อนว่าวงการนี้ไม่ค่อยจริงใจ  ขนาดไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแต่คุยกันราวกับว่าคบกันมาเป็น 10 ปี  เชื่อถือไม่ได้" (หัวเราะ)  คุณขวัญตะโกนเล่าแหย่อีกฝ่ายบ้าง

     "มีน้องผู้หญิงถาม  พี่จุ๊บมีแฟนหรือยัง  เขาก็ตอบว่า ยังครับ เปิดช่องน่าดู  ซึ่งเราก็เห็นเขาคุยกับผู้หญิงงุ๊งงิ๊งๆ  ด้วยความที่ไม่ชอบหน้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  ก็บอกต๊าย  ตานี่  โกหก  ก็ไปด่าๆๆๆๆ เขาให้แฟนเก่าเราฟังว่า ไอ้หมอนี่ขี้เก๊กจังเลย"

     อาการเหม็นหน้า ที่ฝ่ายหญิงได้แสดงออกอย่างเด่นชัด  ส่วนฝ่ายชายนั้นเก็บซ่อนไว้  แต่คู่นี้คงเป็นเหมือนกับสุภาษิตที่ว่า  เกลียดนักมักยิ่งเจอ  วันหนึ่งทางไอทีวีเรียกทั้งสองมาเป็นพิธีกรภาคสนามคู่กันในรายการ "Woman Club"  ที่ต้องไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลา  ด้วยบุคลิกที่คล่องแคล่ว  อัธยาศัยน่ารักของฝ่ายหญิงทำให้ใจคุณหมอเริ่มเอนเอียงและเริ่มออกอาการว่าชอบมากขึ้น

     คือขวัญได้รับรางวัลของนิตยสารแอลไปเที่ยวฝรั่งเศสและจะต้องบินวันที่ 12 ต.ค. ก่อนวันเกิดหนึ่งวัน  เขาก็ทำการ์ดให้ซึ่งใส่ซองมาใหญ่มาก  แล้วเขียนเป็นภาษาอังกฤษบอกว่า  ห้ามเปิดจนกว่าจะถึงวันเกิด แต่ขวัญก็แอบฉีกออกก่อน  เจออีกซอง เขียนว่า บอกแล้วว่าห้ามเปิด  ฉันไม่สนใจเปิดต่อ  ก็เขียนมาอย่างนี้เป็นสิบซอง  สุดท้ายเขียนว่า I last warning  ก็ไม่สนใจเปิดอีก  สุดท้ายเห็นเป็นการ์ดน่ารักมากค่ะใช้คอมพิวเตอร์วาดเป็นกราฟฟิก  เป็นเรื่องราวของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่โตขึ้นมาในครอบครัวที่อบอุ่น  และเธอกำลังจะครบรอบ 21 ปี กำลังจะออกไปสู่โลกกว้าง  ต้องบอกว่าพ่อกับแม่ห่วงขวัญมาก  พ่อไม่ยอมให้ไปไหนเลยตั้งแต่เด็กจนโต  การไปฝรั่งเศสครั้งนั้นก็เกือบๆเหมือนจะไปคนเดียว  ก็รู้สึกคิดถึงเขา  พอกลับมาความรู้สึกก็เปลี่ยนไป

     การพรากจากสำหรับคู่นี้แล้วไม่ใช่การพลัดพราก  ฝ่ายชายบินไปศึกษาด้านการแพทย์ต่อ  การสื่อสารในครั้งนั้นก็ได้เพียงแต่โทรศัพท์คุย  แต่ทุกวาเลนไทน์มักจะมีความหวานส่งมาให้เธอเสมอ

     "มีปีหนึ่งเขาส่งโปสเตอร์รู้เด็กของคิมแอนเดอร์สันซึ่งเป็นตากล้องที่เราชอบ  กับดอกกุหลาบ  ที่จัดเหมือนในโปสเดอร์เลย  พร้อมการ์ดที่เขียนว่า "พี่ไม่สามารถส่งดอกไม้ให้หนูได้  ให้เด็กน้อยมาส่งให้แทนก่อน  รออีกไม่กี่ปีจะมามอบดอกไม้วันวาเลนไทน์ด้วยตัวพี่เอง "

     เวลา 4 ปีที่แต่งงานอยู่ด้วยกันก็มักจะมีเหตุการณ์ที่อีกฝ่ายแอบประทับใจเก็บไว้  อย่างเหตุการณ์นี้คุณขวัญเล่าอย่างอารมณ์ดีให้ฟังว่า

     "ตัวเองไม่เป็นแม่ศรีเรือนเลย  เขาก็สอนให้ทำกับข้าว  พอถึงวาเลนไทน์ เราก็อยากทำเซอร์ไพรส์  ทำอาหารเย็นให้ทาน  ในบรรยากาศโรแมนติก  ก็เห็นเขากินไปหน้ามุ่ยไป  จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมา พูดประโยคที่เราจำได้จนทุกวันนี้(เน้น)   "หนูคะ  เปิดไฟได้ไหมคะ"  เราก็ถามว่าทำไมล่ะคะไม่โรแมนติกเหรอ  เขาก็บอก  "ขนาดเปิดไปสว่างๆ ยังไม่รู้เลยว่ากำลัง แ...ก อะไรอยู่" เขาพูดอย่างนี้เลยนะ  แล้วนี่ปิดไฟมืดจะรู้เหรอว่ากำลังกินอะไรอยู่ (หัวเราะกลิ้ง)  ประทับใจมาก ร้องไห้โทรหาแม่ "  เจ้าของคำพูดตอบจากอีกมุมหนึ่งว่า " ไม่เห็นร้องไห้เลย เห็นหัวเราะคิก  อาหารที่ว่าคือ Clams Chower "

     ภาพแห่งการหยอกล้อระหว่างสนทนา  ซึ่งดูแล้วความรักไม่มีทีท่าว่าจะจืดจางลงเลยสักนิดเหมือนบทเริ่มต้นที่คุณหมอได้พูดไว้ว่า  ผมกับเขาเป็น Soulmate กัน  ช่วยเติมเต็มให้การมีชีวิตของเราสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

     อย่างที่เขาว่ากันไว้  ถ้าเป็นเนื้อคู่กันแล้วยังไงก็ไม่แคล้วกัน

บทสัมภาษณ์จาก นิตยสาร Lisa